Tamta mała cząstka gorliwych entuzyastek cierpi za nie, czuje i myśli, Czy pan nie miał z Drezna żadnej w tym czasie wiadomości? spytała zaraz po przywitaniu Jakiż on jest zawsze pełen zapału i kochać umie! Onby się złośliwie nie uśmiechał, onby całował skraj jej sukni i przysięgał, że kajdany jej ręką nałożone byłyby dla niego rozkoszą i szałem życia! A Tenczyński?Najpierw ją z jej zapatrywań chce wyegzaminować, nim ją zaszczyci oświadczeniem swojej miłości! Nie
- Pani mnie musisz kochać i będziesz mnie pani kochała tak, jak ja panią kocham! Niech pani o niczem nie myśli i na nic się nie oglądaPojedziemy, dokąd pani zechce, gdzie najpiękniej będziemy szczęśliwi, bardzo szczęśliwiNiech tylko pani nie psuje naszego szczęściaPo co dręczyć się dobrowolnie, jeżeli szczęście jest tuż pod ręką? Ha! ha! ha! Dzika pretensya, nakazywać komuś miłość! A skąd pan wie, że miłość pana da mi szczęście? Go za piekielny despotyzm i zarozumienie! ha! ha! ha! Niech się pani nie śmieje tak szyderczo, bo pani w tej chwili nie jesteś szczerą
Widziała stanowisko swoje towarzyskie zachwianem, przybierającem dwuznaczną barwę; wiedziała, że wiele osób będzie się czuło upoważnionemi do lekceważenia jej i pomijania Powiedział pani Julii, że panna Olszyńska będzie u niej jeszcze tego wieczoru, i wybiegł, jak opętany Można je stracić od lada kamyka Stefcię to zaniepokoiło To źle Na białej od śniegu ścieżynce stoi młody pan wykwintny w futrze fokowym, oczy jego ciemnoszare, rozpalone, pochłaniają stojącą przed nim dziewczynę o złotych włosach i fiołkowych oczach Waldemar pozostał jak wbity w ziemię Tak być powinno Widzę, że jestem ostatnim Nigdy nie miała nadziei, żeby ordynat zwrócił ku niej swe uczucia, nigdy się nawet nie łudziła, ale nie myślała i o tym, że on w końcu wybierze sobie kobietę, którą ukocha i nazwie żoną Książe Franciszek i hrabia Morykoni mieli miny niewyraźne, jakieś krytyczno-ironiczne, mówili mało, starannie unikając wszelkiej wzmianki o bieżącej sprawie zaręczyn ordynata Gdy pierwszy raz narzeczeni znaleźli się razem w kościele, proboszcz odśpiewał na ich intencję Te Deum landamus błogosławiąc ich ze wzruszeniem) Jaka szlachetna panna! jaka czarodziejka! 102 wróg zapamiętały! Panna Rita zaśmiała się Hrabia Barski, rozparty na fotelu, z cygarem w zębach, patrzał impertynencko na ordynata W numerze Waldemar pokazał Brochwiczowi klejnoty
- Waldemar niecierpliwie odsunął go, bo Stefcia zlękła się